ΠΑΟ αφ' υψηλού και η παγίδα της Φενέρ

* Του Ακη Θεοφανίδη

Σε μία από τις πιο ανιαρές σειρές play off της Euroleague τα τελευταία χρόνια, το ματσάρισμα μεταξύ Βαλένθιας και ΠΑΟ ήταν το μόνο που γέμισε με συναισθήματα όλους τους μπασκετόφιλους. 

Ημουν ανάμεσα σε αυτούς που υποστήριζαν ότι ο ΠΑΟ θα περάσει με 3-1 τη σειρά λόγω κυρίως της εμπειρίας του και των ισχυρών ονομάτων που διαμορφώνουν το ρόστερ του.

Το 0-2 με δικαίωσε εν μέρει, αφού η απειρία της Βαλένθια φάνηκε στο παρκέ, ενώ ο ΠΑΟ ευτύχησε να δει σε μεγάλη μέρα αρκετούς αστέρες του. Αυτό που συνέβη μετά ήταν ένα μπασκετικό θαύμα, για την πραγματοποίηση του οποίου, όμως, έβαλε πολύ το χέρι του ο επτάστερος.

Ο ΠΑΟ έχασε τη σειρά, γιατί αντιμετώπισε αφ' υψηλού τη Βαλένθια. Στο ΟΑΚΑ νόμιζε ότι παίζει με τον ...Κολοσσό και με κάποιο μαγικό τρόπο στο τέλος θα κερδίσει.

Η Βαλένθια, όμως, άλλαξε πράγματα (εξαιρετική προετοιμασία από τον Μαρτίνεθ), έπαιξε με λιγότερο άγχος και κυρίως διατήρησε πολύ ψηλά σε όλη τη σειρά την ενέργειά της, με την οποία κατατρόπωσε τον ΠΑΟ στο 5ο ματς. 

Η παταγώδης αποτυχία των πράσινων έχει βαθύτερα αίτια. Ξεκινά από τις δηλώσεις γεμάτες αλαζονεία του Γιαννακόπουλου και του Αταμάν καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς. 

Συνεχίζει με την εμμονή στη διαιτησία. Για να είμαστε δίκαιοι, ο Παναθηναϊκός όλη τη χρονιά δεν είχε την εύνοια της διαιτησίας, όπως την είχε ο Ολυμπιακός. Ομως, τα παράπονα ήταν πολύ μεγαλύτερα από την πραγματική ζημιά που προκαλούσαν τα σφυρίγματα στην "πράσινη" ομάδα.

Η ατελείωτη γκρίνια ούτε ταιριάζει στον "επτάστερο" ούτε έκανε καλό στην ομάδα, όπως πάντα συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Η τριλογία των αιτιών κλείνει με τον Αταμάν και τους παίκτες.

Ο Τούρκος προπονητής -τρομερά υπερεκτιμημένος κατά τη γνώμη μου παρά τις τρεις Ευρωλίγκες του- απλά δεν παρουσίασε τίποτα μπασκετικά καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς.

Ενα μονοδιάστατο παιχνίδι ατομικής πρωτοβουλίας (με 40 εκατ. μπάτζετ μπορεί να σε φτάσει μέχρι final four και...ό,τι γίνει), ελάχιστη προσπάθεια στην άμυνα και κακή διαχείριση παικτών, πρωτίστως με τον χρυσοπληρωμένο Σορτς και δευτερευόντως με τους Τολιόπουλο, Γκριγκόνις και Ρογκαβόπουλο (υπενθυμίζω και τις αποτυχίες με Γιούρτσεβεν και Χολμς), οι οποίοι μάλιστα κλήθηκαν να βγάλουν και τα κάστανα από τη φωτιά στη σειρά με τη Βαλένθια!

Το ότι ο Χέιζ Ντέιβις είχε εξελιχθεί σε ...ταξιδιωτικό πρακτορείο εν μέσω play off μού ηχεί απλά ανήκουστο για μία ομάδα τέτοιου επιπέδου. 

Πάμε, όμως, σε αυτά που έρχονται. Στις τάξεις των ερυθρόλευκων επικρατεί μία ευφορία μετά τον αποκλεισμό του "αιώνιου" αντιπάλου. Οχι μόνο γιατί είναι "αιώνιος", αλλά ίσως και επειδή θα είχε κάποιο πλεονέκτημα παίζοντας στην έδρα του. Οι πιο αισιόδοξοι μιλούν για δρόμο σπαρμένο με ροδοπέταλα προς το τέταρτο αστέρι.

Πιστεύω ότι πρόκειται για μια τεράστια παγίδα, από την οποία ο Μπαρτζώκας πρέπει να προφυλάξει τους παίκτες του. Ο Ολυμπιακός είναι φαβορί σε αυτό το final four με ποσοστό, όμως, που δεν ξεπερνά το 35%. Ενα 30 δίνω στη Φενέρ, ένα 20 στη Βαλένθια και ένα 15% στη Ρεάλ.

Οσοι είδαν τη Φενέρ στη σειρά με τη Ζαλγκίρις, κατάλαβαν ότι έχει επανέλθει στις ...εργοστασιακές της ρυθμίσεις, οι οποίες μάλιστα καθόλου δεν βολεύουν τον Ολυμπιακό.

Οι Τούρκοι είναι πολύ σκληροτράχηλη ομάδα -από αυτές που δεν "ταιριάζουν" στους ερυθρόλευκους- και είμαι βέβαιος ότι θα μπουν μέσα στο γήπεδο για να παίξουν μπασκετικό ξύλο και να ρίξουν τον ρυθμό του αγώνα. Ο Σάρας είναι ...μανούλα σε κάτι τέτοια και αμυντικά θα στηριχθεί πολύ στους Χολ και Μέλι.

Η αντίδραση του Ολυμπιακού θα κρίνει εν πολλοίς και το ματς. Πέρυσι στον ημιτελικό με τη Μονακό, οι παίκτες του Μπαρτζώκα κάθισαν και έφαγαν όλο το ξύλο των Ντιαλό και Μπλόσομγκεϊμ, βραχυκύκλωσαν επιθετικά και μοιραία έχασαν.

Επίσης, όταν μία ομάδα διαθέτει Μπάλντγουιν, Χόρτον Τάκερ, Ντε Κολό και "φονιά" Μπιμπέροβιτς από τα 6,75, δεν τον παίρνει τον Ολυμπιακό να είναι soft στην άμυνα και να περιμένει να κερδίσει από την επίθεση.

Δυστυχώς, για την ομάδα του Μπαρτζώκα, η εύκολη σειρά με τη Μονακό δεν την ανάγκασε να σκληρύνει στα μετόπισθεν, όπως θα χρειαστεί στο final four. Και -υπενθυμίζω- ο φετινός Ολυμπιακός δεν ήταν καθόλου καλός, όταν το ματς του στράβωνε από την αρχή.

Είχε αδυναμία να γυρίσει τούμπα τα πράγματα στο τέλος κι αυτό γιατί βασίζεται ως επί το πλείστον στην επίθεσή του, η οποία, όμως, είναι δίκοπο μαχαίρι, ενώ η άμυνα σταθερά. 

Αν με το καλό ξεπεραστεί το εμπόδιο των Τούρκων, ο Ολυμπιακός θα είναι φαβορί και προτιμώ ξεκάθαρα τη Ρεάλ παρά τη Βαλένθια. Οχι τόσο γιατί θα λείπει ο Ταβάρες από τους Μαδριλένους, αλλά γιατί το παιχνίδι τους είναι στα μέτρα του Ολυμπιακού. 

Η Βαλένθια, που έχει πάρει και τον...αέρα του ΟΑΚΑ, ενδέχεται να προκαλέσει έναν υποσυνείδητο εφησυχασμό στους ερυθρόλευκους και σίγουρα θα οδηγήσει σε τελικό υψηλών απαιτήσεων από πλευράς ενέργειας.

Για να ευνοηθεί ο Ολυμπιακός από το γρήγορο παιχνίδι των Βαλενθιάνων, θα πρέπει να είναι προσηλωμένος στο αμυντικό του transition, να οδηγήσει σε λάθη την ομάδα του Μαρτίνεθ και μετά θα αρκεί να είναι απλά καλός στην επίθεσή του. 

Αν οι "πορτοκαλί" βρουν χώρους στο ανοιχτό γήπεδο και απροστάτευτη ρακέτα ή τους επιτραπεί να γυρίζουν άνετα την μπάλα στο set παιχνίδι, τότε ο Ολυμπιακός θα μπει σε αχαρτογράφητα νερά.

Και για να μην μιλάμε μόνο ομαδικά, πάντα τα final four ανήκουν στις προσωπικότητες. Για να έρθει η κούπα στον Πειραιά, πρέπει ο Ολυμπιακός να πάρει από αρκετούς παίκτες πράγματα (αμυντικά ή επιθετικά), αλλά θα χρειαστεί ένας που θα τον πάρει από το χέρι στα κρίσιμα και θα τον οδηγήσει στο βάθρο. 

Εικάζω ότι, αν υπάρξει, αυτός θα είναι ένας που του λείπουν τα μαλλιά...