Τα χρόνια της υπομονής, η μαγική τριπλέτα και ο πικραμένος Νίκος Μπουγάτσας

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Τη στιγμή που έκλεισα το λάπτοπ για να κατέβω στον αγωνιστικό χώρο -μόλις ο Ματσούκας σφύριξε τη λήξη του τελικού-, μου λέει ο Γιώργος Τζίδρας «ρε φίλε δεν πήραμε εμείς Κύπελλο στα 100 χρόνια και πήρε η Προποντίδα». Τι να πεις …κούνησα το κεφάλι.

Βασικά, ο Νίκος ο Μπουγάτσας, ο αρειανός, είναι πικραμένος από την κατάκτηση Κυπέλλου της Προποντίδας, γιατί στην τελευταία κούπα που χάρηκαν οι κιτρινόμαυροι, δεν είχαν -ακόμη- ενσωματωθεί τα Δωδεκάνησα στο ελληνικό κράτος.

Ο Νίκος ο Μπουγάτσας είναι ο …Γιώργος Πάττας του Άρη.

Ο δε Δημήτρης Δούκας, ήταν «ομάδα περιφρούρησης» του ΑΟΧ στον τελικό και φωτογραφήθηκε με τον Νίκο Κιαπέκο, ο οποίος δεν έχει κρύψει την αγάπη του για τη Χαλκίδα …με φόντο τους κυανόμαυρους τοίχους του Σταδίου της πόλης.

Η Προποντίδα πήρε δίκαια την κούπα, ήταν καλύτερη στη μεγαλύτερη διάρκεια του ματς κόντρα στον Ελλήσποντο.

Πριν τη σέντρα υπήρχε άνεμος αισιοδοξίας και στα δυο στρατόπεδα και τα προγνωστικά ήταν μοιρασμένα. Προσωπικά και χωρίς να κάνω τον «μετά Χριστόν προφήτη» έδινα ένα ελαφρύ προβάδισμα (άντε 52-48%) στην Προποντίδα, γιατί θεωρούσα ότι στο υποθετικό σενάριο της έλλειψης δημιουργίας στη ροή αγώνα, θα βρει τις εκτελέσεις που θα της δώσουν το μομέντουμ, λόγω της εξαιρετικής φόρμας στην οποία βρίσκεται η «μαγική-φονική τριπλέτα» των Τόλη Χατζηστάμου, Κώστα Κανάνι και Δημήτρη Μήτρου.

Τώρα που είπα Μήτρου, το ξέρετε ότι έχει προσωπικό φαν κλαμπ. Δυο μέλη του, με αναγνώρισαν έξω από ένα σούπερ μάρκετ της προάλλες και μου λέει ο ένας: 

«Φιλαράκι έχεις καμιά ομάδα να παίξω κι εγώ μπάλα;»

«Πήγαινε να δοκιμαστείς στην Προποντίδα, που παίζει ο φίλος σου ο Μήτρου».

«Όχι, δεν κατάλαβες, θέλω σε μεγάλο πρωτάθλημα».

«Θα μιλήσω στον ΠΑΟΚ».

«Δεν πάω στον ΠΑΟΚ, γιατί είμαι Ολυμπιακός».

Άντε βγάλε άκρη…

Ο Κανάνι μετράει 28 γκολ, φέτος, σε πρωτάθλημα, Κύπελλο και Λιγκ Καπ. Στο τρίτο γκολ του τελικού κάνει …σκριν στη σέντρα, βάζει πλάτη τον αντίπαλο, τον βγάζει εκτός μάχης και μετά έστρωσε τραπέζι και έβαλε πάνω το ψωμοτύρι.

18 γκολ ο Μήτρου, ο οποίος δεν είναι απλώς κάτι παραπάνω από τίμιος, αλλά κομβικός και με καλές τοποθετήσεις στις στημένες μπάλες.

Τόσα (18) έχει και ο Τόλης Χατζηστάμου, του οποίου το κοντρόλ και το πλασέ-τσίμπημα στην απέναντι γωνία (στο πρώτο γκολ) είναι για σεμινάριο (από την μπαλιά-ασίστ του Συνοδάκη και όχι του Κανάνι, όπως γράφτηκε εκ παραδρομής).

Σύνολο και οι τρεις: 64 γκολ.

Ο Κανάνι και ο Μήτρου έχουν απουσιάσει από 2 παιχνίδια, ενώ ο Χατζηστάμου έλειψε σε 14, λόγω ενός σοβαρότερου τραυματισμού που αντιμετώπισε.

Ο Ελλήσποντος δεν άγγιξε τα στάνταρ του, για να διεκδικήσει με μεγαλύτερες αξιώσεις τον τελικό.

Ουσιαστικά το παραδέχθηκε και ο κόουτς Μιχάλης Βασιλείου, γράφοντας στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook: «Την επόμενη φορά θα είμαστε αυτοί που πρέπει». Θα υπάρξει επόμενη φορά, όπως υπήρξε και για τον ΟΦΗ.

Ενας χαμένος τελικός δεν μπορεί να σβήσει μια ολόκληρη διαδρομή και η πρόκριση της ομάδας της Λαμψάκου κόντρα στους 8 στα προημιτελικά θα αποτελεί εσαεί ποδοσφαιρικό φεστιβάλ ανατροπής ενός σκορ.

Το πρωί της Πέμπτης πήγα να πάρω έναν καφέ και συνάντησα σε μια παρέα τον παλιό συνάδελφο, τον Θανάση Κούτο, ο οποίος δεν βρέθηκε στο γήπεδο, αλλά σχολίασε (ρώτησε και έμαθε) την αθρόα προσέλευση του κόσμου (ΕΔΩ), λέγοντας ότι «οι φίλαθλοι στην Εύβοια διψάνε για ποδόσφαιρο, αλλά που να το βρούνε»…

Όταν ήρθα στην Εύβοια …γνώρισα την Προποντίδα στον Βούρκο και στην Α’ ΕΠΣΕ, τότε που μοιραζόταν το ίδιο σπίτι με τον Ευβοϊκό Χαλκίδας, που είχε κόουτς τον Θάνο Αναστασιάδη.

Ο οποίος έκανε πάντα αλλαγή στο 60’ τον Κυριάκο Τζήμα. Σε ένα ματς ο Κυριάκος θύμιζε τον Ζέεντορφ της Μίλαν και γύρω στο 55’ γυρνάει και μου λέει «κοίτα, σε λίγο θα με βγάλει». Και έτσι έγινε. Το μόνο που θυμάμαι μετά είναι τον Τζήμα να βροντάει την πόρτα των αποδυτηρίων.

Ο Ευβοϊκός έφτασε μέχρι τη Δ’ Εθνική (πριν τη διάλυση), ενώ για την Προποντίδα ήρθε το τέλος εποχής στα τοπικά μεγάλα σαλόνια. Υποβιβάστηκε, έμεινε για πάνω από μια δεκαετία χωρίς σπίτι και περιπλανιόταν στο …ενοίκιο, αλλά ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ κατάφερε να ορθοποδήσει και φέτος να ταιριάξει ιδανικά τα κομμάτια του παζλ και να γράψει ιστορία.

Είναι το δεύτερο κύπελλο για τον σύλλογο και με αφορμή τα 100στά γενέθλια:

Να ζήσεις Προποντίδα, και χρόνια πολλά,

(πιο) μεγάλη να γίνεις, στου Βούρκου τα στενά…

Παντού να σκορπίζεις, του Χριστοδούλου το φως,

Και όλοι να λένε, ο Αυλωνίτης ο σοφός...

Ο έμπειρος Χαλκιδέος τεχνικός, ο οποίος δεν παραβρέθηκε στην απονομή (σ.σ. λένε ότι ένιωσε αδιαθεσία), αλλά όπως και να 'χει η απουσία του από τη μεγαλύτερη στιγμή του συλλόγου αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία…