Ντροπή και αίσχος!

Η Γιάννα Μπουλουγούρη περιγράφει τη ζοφερή πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας και κατακρίνει τιις χωρίς ουσίας επιτροπές για την υπόθεση Siemens. Ζητά σαν ενεργή πολίτης τη σύγκληση Αναθεωρητικής Βουλής, ώστε να προκύψεί ένα Σύνταγμα βασισμένο στις αρχές της ισονομίας και της ισοπολιτείας.

Το πλήρες άρθρο της κυρίας Μπουλογούρη έχει ως εξής:

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ… ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

Τι να πει κανείς από τους συνειδητούς, ενεργούς και υπεύθυνους πολίτες αυτής της χώρας; Πως ανετράπη μέσα σ’ ένα χρόνο όλη μας η ζωή; Χαλάρωσαν όλα απ’ την απορία, την απόγνωση και την εμβροντησία στην οποία έχουμε περιέλθει. Η κοινωνία μας είναι άρρωστη.

Ας το παραδεχτούμε. Έχουν αντιστραφεί οι όροι. Αν κανείς παραμένει σε εγρήγορση και η κρίση του δουλεύει βρίσκεται σε πολλαπλό αδιέξοδο. Παίζουν όλοι μία ψυχιατρική παρτίδα του τύπου: «Πω πω είδες εκεί τι μας κάνουν; Φέρτε πίσω τα κλεμμένα. Να τιμωρηθούν οι ένοχοι, που κατάντησαν τη χώρα μας έτσι». Θα μείνει στην Ιστορία μας το: «Τα τελευταία 30 χρόνια της ντροπής και της καταστροφής». Και όλοι κάνουν τη δουλειά τους, ειδικά τα ΜΜΕ και χρονοτριβούν και δεν κάνουν τίποτα. Παίζουμε όλοι ανεύθυνα και εγκληματικά. Ενώ γνωρίζουμε όλοι καλά:

1. Ότι θα μεσολαβήσει ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, αλληλοκατηγοριών, καταγγελιών, αποκαλύψεων εκ του ασφαλούς βεβαίως, ικανό να αμβλύνει μίση και πάθη, τα οποία θα έχουν ήδη κατασιγάσει και μόνο με την…..παράδοση των πρώτων υπουργών στα νύχια της Δικαιοσύνης (εδώ γελάμε πικρά). Τρομερή πολιτική σκέψη δεν νομίζετε; Και αποδείχθηκε με την ικανοποίηση, που προκάλεσε η απαγόρευση εξόδου του κ. Μαντέλη. Η έξοδος του κ. Μαντέλη ήταν ζωτικής σημασίας και κάτι του έκαναν τώρα!

2. Στη Δικαιοσύνη θα πέσει το ανάθεμα όταν θα αποφανθεί, ότι οι νομικές ακροβασίες δεν αντέχουν ούτε καν στη λογική. Πολύ περισσότερο στην ερμηνεία της νομοθεσίας. Καταλάβατε; Η νομοθεσία ερμηνεύεται κατά το δοκούν.

3. Οι εντυπώσεις που θα δημιουργηθούν από την παραπομπή πρώην υπουργών στη Δικαιοσύνη, δεν θα ικανοποιήσουν το κοινό περί Δικαίου αίσθημα ούτε κατ’ ελάχιστον, αν η διαδικασία, που πάει να δρομολογηθεί, δεν φέρει αποτέλεσμα. Αν δεν καταλήξει στην τιμωρία των υπόλογων, η οργή του κόσμου θα φουντώσει και η Δικαιοσύνη ασφαλώς θα εισπράξει την αποδοκιμασία του στο έπακρο.

Λέτε όλοι αυτοί να έκαναν, ότι έκαναν, αν δεν ήταν σίγουροι και ασφαλισμένοι; Θα βγουν κι αθώοι ιδού:

Το Σύνταγμα είναι σαφές. Οι πράξεις που τώρα αποτιμώνται, είτε πρόκειται για τις διάφορες «μίζενς», είτε για τα δώρα προς Μονή Βατοπεδίου, έχουν ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΙ. Φρόντισαν γι’ αυτό, άλλωστε, οι ίδιοι οι πολιτικοί μας το 2001 κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος, ώστε μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος να αναγνωρίζεται. Συνεπώς και τα δικαστήρια μετά, να μην έχουν κανένα περιθώριο να ενεργήσουν διαφορετικά. Οι δύο Σύνοδοι της Βουλής έχουν παρέλθει και τα αδικήματα είναι παραγεγραμμένα. Τι κι αν έχουν ομολογήσει Μαντέληδες ή ο Δούκας υπέδειξε ηθικούς αυτουργούς; Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Διαχείριση του Λαϊκού Μένους κάνουμε χρονοτριβώντας και αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια μέχρις αμβλύνσεως όλων των υγειών αντιδράσεων, μέχρις τελείας, απαθείας και αδιαφορίας.

Όλες οι σημαντικές κοινωνικές κατακτήσεις προέκυψαν όχι τόσο γιατί σκεφτήκαμε όσο γιατί θυμώσαμε, αγανακτήσαμε είπαμε «δεν πάει άλλο».

Ο θυμός μας όμως και η αγανάκτηση είναι ανάγκη να κατευθυνθεί από μας προς μία Συνθήκη για διαφορετική θέσμιση. Δεσμευόμαστε να επιβάλουμε στον εαυτό μας συλλογικά επωφελείς συμπεριφορές, τις οποίες, πιθανόν, να μην υιοθετούσαμε, αν σκεφτόμασταν υπολογιστικά.

Τα πάθη θεσμίζουν τις πόλεις, μην το ξεχνάμε και οι θεσμοί του «κοινωνικού κράτους» είναι μέτρο κατακτημένης απόστασης από τη ζούγκλα. Το φαύλο και ανίκανο πολιτικό μας σύστημα μπορεί να μας βυθίσει σε ανήκεστη παρακμή της συλλογικότητας, όπως και ένας ταλαντούχος ηγέτης ανιδιοτελής μπορεί ν’ αναστήσει μία πεθαμένη κοινωνία.

Η Ελλάδα, η χώρα μας σήμερα είναι ένα τέλμα. Πνιγμός αδιεξόδου, εφιαλτικός μας ζώνει!

Είναι δυνατόν, μωρέ, ένας ναρκομανής να διαχειριστεί τη δίωξη ναρκωτικών; Ή ο μαστροπός να αστυνομεύσει την εμπορία της σάρκας;

Ε, αυτό κάνουμε έμμεσα σήμερα. Δεν έχει νόημα να τιμωρηθούν κάποιοι, που δεν θα τιμωρηθούν τελικά. Δεν θέλουμε αποδιοπομπαίους τράγους. Τίποτε δεν αλλάζει!

Σε πείσμα και της στοιχειωδέστερης λογικής να τους αμνηστεύσουμε όλους. Όλοι είναι ένοχοι και προ πάντων οι ΤΑΓΟΙ μας πρώτοι και μετά οι παρατρεχάμενοι και ακολουθούμε όλοι με την αδράνειά μας.

Να συγκληθεί Συντακτική Εθνοσυνέλευση τώρα, για καινούριο Σύνταγμα εξ αιτίας όλων αυτών.

ΙΣΟΝΟΜΙΑ ΘΕΛΟΥΜΕ και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Την φτώχεια θα την αντέξουμε, αλλά θα έχουμε ισονομία και αξιοπρέπεια και αυτό συνεπάγεται Δικαιοσύνη.

Αυτή την κοροϊδία, που ευνουχίζει, που κάνει τον άνθρωπο, το νέο ειδικά άνθρωπο σήμερα, αξιολύπητο, απαξιωμένο, βλακώδες ον και σφίγγεται η καρδιά σου να τον βλέπεις και σου ’ρχεται να κλάψεις από άφατη λύπη για αυτή την ύβρη μας προς τα νιάτα, την ομορφιά και την υγεία.

Θεέ μου τι στρέβλωση είναι αυτή; Ως μεσήλικας άνθρωπος, γυναίκα αλλά προπάντων ως Μάνα νιώθω ΝΤΡΟΠΗ και ΕΝΟΧΗ προς τα παιδιά μου και τα παιδιά όλων μας. Πού είναι η ΟΡΓΗ των ΜΑΝΑΔΩΝ;

Καταργείστε τις νομικές προστασίες των υπουργών μας. Τέτοιο εκμαυλισμό, τέτοια ασέλγεια ψυχών και τέτοια ύβρη δεν μπορεί να την αντέξει κανείς.

ΑΙΣΧΟΣ !

ΑΙΔΩΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ

ΚΑΙ

ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ!

Αυτή την συνειδητοποίηση και την εκφρασμένη διαπίστωση αυτής της «πραγματικότητας», μέσα στην οποία ενεχόμαστε, είναι επιτακτική ανάγκη να την διαχειριστούμε, και να την υπερβούμε, είναι Ιστορικές οι στιγμές αυτής της τόσης ΑΝΟΗΣΙΑΣ και του ΤΟΣΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΤΟΣΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΥΒΡΕΩΣ.